De Haagse Beek

Op het brugje van de Bonistraat hebben we afgesproken. Een kennis zal het hek dat toegang biedt tot het eigen terrein van de bewoners van het Couperus Duin met haar sleutel openen. Ik fotografeer aan de overzijde van de brug een vogel die klapwiekend en spetterend een douche neemt onder een afvoerpijp in de Haagse beek.

Ik buig me over de brugrand en zie de beek als een nauwe koker aan de onderkant langs rimpelen en verlopen in een kap van groen. Het diepzwarte water weerkaatst in kringen het blauw van de septemberhemel. Broeierig warm is het. Achter me heeft de kennis het hek van de Couperus Duinachterkant geopend. De beek heeft hier het aanzien van een vijver, die verderop weer versmalt. Tuinen en huizen worden gereflecteerd zonder geluid. Op een tuintafel slaapt een witte kat. Diepe schaduw en afgewaaide bladeren drijven op het water. Hoe fotografeer je adem van rust?

Helaas het digitale wonder camera geeft aan dat het leeg is. Mijn kennis heeft batterijen. Om bij haar flat te komen moeten we met gebogen hoofd diep door de knieën onder steigers doorscharrelen. Vanaf haar plat aan de beek – een verrukkelijke plek – die mij toen ze er pas woonde volkomen had verrast, neem ik foto's van het verdroomde bestaan van dingen langs de beek. Alles is roerloos aanwezig. Door een geopend tuimelraam zwijgt een stenen tuinhuis met sierlijke smeedijzeren buitentrap pal voor de lens. De onzichtbare beek is voelbaar.

De omgekeerde weg terug naar het hek, laag gebukt, levert bij het overeind komen een nieuw gezichtspunt op. De weerkaatste huizen en tuinen in de divergerende beek komen in beeld. Spiegeling en het gespiegelde verenigd. Dat weet je, dat leert het verstand. Maar aan de begoocheling van de optische werkelijkheid die de beek oproept onttrekt men zich niet. De beek is een vermoeden. De beek is een feit.

Pem Sluijter/ Archipelkrant- oktober