Koos dit gedicht (uit The Defiant Muse, tweetalige anthologie Hebreeuws/ Engels, uitgegeven door Feminist Press City University of New York) omdat in dit gedicht praktisch en teder met ziekte omgaan, onderwerp is. De moeder zegt kernachtig tegen de dochter dat zij nu zelf de ziekte is. En dat je die identiteit moet leren liefhebben (je hebt je zelf lief inclusief de ziekte).Die hoort (voor nu) bij jou. Liefhebben is een werkwoord. Accepteren dat het zo is.Aanvaarding in de praktijk brengen. Omgaan met ziekte, lijkt de moeder te zeggen, is leren inclusief te denken. Geen troost en genade biedt de moeder, zegt de dochter, maar zij biedt iets anders. De warme energie die door de palmen van haar handen naar je schouders vloeit.Wie heeft niet ervaren dat pijn in de buik verdwijnt onder een strelende moederhand? Met de hand op het voorhoofd, dat klassieke gebaar van de moeder bij haar kind, neemt zij stilzwijgend de maat van de ziekte: hoe erg is het, gaat het al beter? De moeder in het gedicht sterkt met
eigen gevonden logica. De mensen achter de struiken, die langs wandelen in de schemer (tweede strofe)denken anders. Hun medeleven omvat beklag doen. Zij lopen in zwak licht voorbij, bevinden zich achter gewassen die hen het gezicht benemen.