Ich liesz meinen Engel lange nicht los
und er verarmte mir in den Armen
und wurde klein, und ich wurde grosz:
und auf einmal war ich das Erbarmen,
und er eine zitternde Bitt blosz.
Da habe ich ihm seine Himmel gegeben, -
und er liesz mir das Nahe, daraus er entschwand;
er lernte das Schweben, ich lernte das Leben,
und wir haben langsam einander erkannt…
Rainer Maria Rilke
Dit gedicht staat naast een engelen afbeelding in Aus Licht und Schatten, samengesteld door Isolde Ohlbaum. Ik trof het boek aan op een plek waar engelen te vinden zijn. In steen uitgehouwen, geschilderd op muren, gevat in gebrandschilderde ramen, als onderdeel van voorstellingen in schilderijen. Het boek lag in het winkeltje van de Dom in Bremen. De dichter bezit zijn engel, laat hem niet los en het hemelse wezen verkwijnt in zijn armen. Dan laat hij hem gaan en in die vrijheid komen beiden tot hun bestemming. De een leert zweven, de ander leven. Ieder naar zijn aard leren zij elkaar kennen. ( http://www.Knesebeck-verlag.de)