In the cold season, in a locality accustomed to heat more than
to cold, to horizontality more than to a mountain,
a child was born in a cave in order to save the world;
it blew as only in deserts in winter it blows, athwart.

To Him, all things seemed enormous: His mothers breast, the steam
out of the ox’s nostrils, Caspar, Balthazar, Melchior – the team
of Magi, their presnts heaped by the door, ajar.
He was but a dot, and a dot was the star.

Keenly, without blinking, through pallid, stray
clouds, upon the child in the manger, from far away -
from the depth of the universe, from the opposite end -  the star
was looking into the cave. And that was the Father’s stare.

Joseph Brodsky, december 1987

A white, pure cotton angel
till this day hovering in my closet
on a metallic hanger. It’s thanks to him
that nothing untoward in all these years
has ever happened to me, or to these quarters.
A modest radius. one might say, though clearly
delineated. Having been made in the likeness
but incorporeal, angels possess just color
and velocity. The latter explains their being
everywhere. That’s why you are still
with me. Wings and shoulderstraps can indeed
manage without a proper torso,
shapely limbs, or love per se, and cherish
anonymity, letting the body burgeon
with happiness whose diameter lies somewhere in evergreen
California.

1992, Joseph Brodsky

Commentaar:

Brodsky schrijft over een engel op een hanger in zijn klerenkast. Ook in de kleren die in de kast hangen zit geen lichaam. De engel is van katoen en is gebonden aan zijn plaats. Hij bezit geen snelheid om zich te verplaatsen. Daarom is de engel nog steeds bij hem. Hij heeft net als de kleren op de hangers alleen schouderstrips en vleugels; Hij kan zonder, noodzakelijker wijs ook zonder liefde, en blijft verder anoniem. Maar het verlangen is onbeteugeld. Zijn romp, de zetel van het verlangen, kan desondanks uitbotten in gelukkig zijn. De middellijn daarvan bevindt zich in evergreen – het eeuwig groene – Californië. Beeldspraak voor onsterfelijkheid. Het wezen van de engel hoezeer ook in een stoffelijke vorm gedwongen, een vorm die de mens zichzelf voor gebruik heeft toegeëigend, kan niet worden gegrepen en stil gelegd.

Pem.